Pages

Monday, May 4, 2020

चिन्टुको एक दिन : लकडाउन साहित्य -२


चिन्टु बिहान समयमै ब्युँझियो तर उसलाई उठ्ने जाँगर चलेन ।
"उफ् कसरी दिन बिताउने होला ?" सम्झँदा मात्र पनि उसलाई दिक्क लाग्यो ।
दुई चार दिन भयो, चिन्टुलाई दिक्क लाग्न थालेको । स्कूल बिदा भएको धेरै भयो । घुम्न जाने ठाउँ सबै बन्द छन् । घर अगाडि खेल्ने चौर सुनसान छ । 
"दिनभरी के गरेर बस्ने होला ?" फेरि चिन्टुले सोच्यो ।
टिभी कत्ति हेर्नु ? घरको झ्यालबाट सुनसान सडक कति नियाल्नु ? घरमा भएको एउटा पुन्टे बल कति उफार्नु ?
"साथीहरु के गर्दै होलान् ?" चिन्टुलाई जान्न मन लाग्यो ।
चिन्टु जुरुक्क ओछ्यानबाट उठ्यो ।
उसले महेशलाई सम्झ्यो र फोन गर्‍यो, "ओइ महेश, उठिसकेको हो ?"
महेशले भन्यो, "अँ, म त अघि नै उठेको"
"अनि अहिले के गरिरा'को त ?" चिन्टुले सोध्यो ।
"म त मम्मीलाई भान्सामा सघाइरा'को" महेशको कुरा सुनेपछि चिन्टु भान्सामा गयो । मम्मी तरकारी केलाइ राख्‍नुभएको थियो । चिन्टुले पनि तरकारी केलाइदियो । मम्मी छक्क पर्दै चिन्टुलाई हेरिरहनुभयो ।
खाना खाइसकेपछि चिन्टुलाई फेरि बोर लाग्यो, "अब दिन कसरी बिताउने होला ?"
"रमेश के गर्दै होला" यो सोचेर उसले रमेशलाई फोन गर्‍यो, "रमेश के छ, के गरिरा'को ?"
"म त कोठा सफा गरिरा'को" रमेशले भनेपछि चिन्टुले आफ्नो कोठा हेर्‍यो ।

"छ्या, कोठा त सारै फोहोर पो भएछ त" आफ्नो कोठा चिन्टु आफैँलाई फोहोर लाग्यो । चिन्टुले खाटमा भएको लुगा किलामा झुन्ड्यायो । मम्मीले हिजो धोइदिनुभएको लुगा पट्याएर दराजमा राख्यो । ओछ्यान मिलायो । किताब, कापी, कलम सबै मिलाएर राख्यो । कुचो ल्याएर कोठा बढार्‍यो । कोठा सफा भएपछि चिन्टु भर्खरै मिलाएको ओछ्यानमा एक छिन पल्ट्यो । उसलाई आनन्द लाग्यो ।
एकछिन आराम गरेपछि चिन्टुलाई फेरि दिक्क लाग्यो, "भर्खर दिउँसो हुँदैछ । अझै पूरा दिन कसरी बिताउने होला ?"
चिन्टुले वर्षालाई फोन गर्‍यो, "वर्षा, तिमी के गरेर दिन बिताउँदैछौ ?"
"अँ, म त लुगा धोइरा'को" वर्षाले भनी ।
चिन्टुले आफ्नो लुगा हेर्‍यो । अस्ति भर्खर लगाएको सर्ट फोहोर भइसकेछ ।
चिन्टुले बाल्टिन निकाल्यो । लाइरा'को सर्ट फुकाल्यो र बाल्टिनमा राख्यो । चिन्टुले लुगा धुने साबुन खोज्यो । मम्मी चुपचाप हेरिरहनुभएको थियो । चिन्टुले धेरै बेरसम्म पनि साबुन नभेटेपछि मम्मीले साबुन ल्याएर चिन्टुको अगाडि राखिदिनुभयो र आफ्नै काममा लाग्नुभयो । चिन्टुले सर्टमा साबुन लायो, मिच्यो र पखाल्यो । लुगा सुकाउने बेलामा उसको आँखा गमलामा पर्‍यो । गमलाको फूल ओइलाउन लागिसकेको थियो । उसले गमलामा पानी हाल्यो । यतिन्जेलसम्म साँझ परिसकेको थियो । चिन्टु फेरि भान्सामा गयो । मम्मीलाई खाना बनाउन सघायो । खाना पाकिसकेपछि मम्मी, बाबासँग बसेर खाना खायो ।

चिन्टु एकछिन टिभी हेर्न बस्यो । आज दिनभरी टिभी नहेरेकोले होला उसलाई रमाइलो लाग्यो । एकैछिनमा सुत्ने बेला भयो ।
"अहो, आज त कति सजिलै दिन बितेछ" ओछ्यानमा पल्टँदै चिन्टुले सोच्यो । बिदामा बिताएको दिनमध्ये चिन्टुलाई आजको दिन सबैभन्दा रमाइलो लाग्यो । 



Saturday, April 25, 2020

मम्मी दशैँ आ'को हो ? : लकडाउन साहित्य-१



मम्मी तपाईंको अफिस किन बन्द भा'को हो ?
बाबा किन काममा नजानु भा'को हो ?
मेरो स्कूल पनि छुट्टी भो, के भा'को ? दशैं आ'को हो ?

अफिसबाट आउँदा सधैं चकलेट ल्याइदिनुहुन्थ्यो,
आज तपाईंको गोजी किन रित्तो भा'को हो ?
हिजो बाबा किन रिसाउनुभा'को तपाईंसँग ?
किन मसँग झर्किनुभा'को हो ?
उहाँको आँखामा कसरी आँसु आ'को हो ?
आजभोलि घरमा भात नपकाइकन
हामी सडकमा किन खान गा'को हो ?
मम्मी के भा'को, दशैं आ'को हो ?


हामी हाम्रै घर जाने लागेको हैन र ?
पुलिस अंकलले किन रोक्नुभा'को हो ?
पहिला पहिला बसमा चढेर हाँसीखुसी जान्थ्यौं घर
यसपालि किन गाडी नपा'को हो ?
घरमा खसी काट्थ्यो होला नि,
हाम्ले किन मागेर खा'को हो ?
मम्मी के भा'को, दशैं आ'को हो ?

                       वैशाख १०, २०७६ । कीर्तिपुर



Wednesday, October 14, 2015

खराब कुरो
















आमाबुबाले भने, ‘असल छोरा बन्’
शिक्षकले भने, ‘असल विद्यार्थी बन्’
दाइदिदीले भने, ‘असल भाइ बन्’
साथीभाइले भने, ‘असल मित्र बन्’
समाजले भन्याे, ‘असल मान्छे बन्’
अलिकति ढाँट छल नगरी हाँस्नै नसकिने रहेछ
अलिकति बेइमानी नगरी बाँँच्नै नसकिने रहेछ
बुझ्दैछु,
यो समाजमा ‘असल’ बन्नु सबैभन्दा खराब कुरो रहेछ ।

Wednesday, February 5, 2014

बन्न सकिनँ





भोक लागेको बेला
पिउनेहरूको बीचमा बसेर
पिउँदिन भनेर तर्किन सकिनँ

एक बोतल चढाएँ ।

जाँदै थिएँ कलेज
उनीहरूले अन्तै जाऊँ भने
भो म जान्नँ भनेर फर्किन सकिनँ

उनीहरूसँगै पाइला बढाएँ ।

तिमी बिरामी छ्यौ, याद छ आमा
आज पनि उनीहरूले बोलाए र गएँ।
भान्सा कुरी बसेकी छ्यौ, थाहा छ प्यारी
आउँछु भन्दाभन्दै
घरमा आज पनि ढिलो भएँ ।


उनीहरूले छोडिदे घरको टेन्सन भने
मैले हुन्न भन्न सकिनँ ।
कैले ख्वाए उनीहरूले, कैले मैले ख्वाएँ
स्कूल भर्ना गर्दिनु छ भाइलाई
पैसा दिन्न भन्न सकिनँ ।

उनीहरूले जिस्काएको केटी मेरै आफन्त थियो
मुन्टो बटारेँ आफ्नै
तर
उनीहरूलाई रोक्न सकिनँ ।
झोँक नचलेको कहाँ हो र मलाई मात्र
तर
रिस उनीहरूमाथि पोख्न सकिनँ ।



उनीहरूले भनेको ठाउँमा पैसा फालेँ
उनीहरूले जे भने, त्यही काम थालेँ ।

उनीहरू आफ्नै साथी हुन् मेरा
साथीहरूभन्दा फरक बन्न सकिनँ ।
न आमाले सोचेजस्तो बनेँ
न बाबाले खोजेजस्तो बनेँ
तिमीले ठानेजस्तो म बन्न सकिनँ
आफैँले भनेजस्तो म बन्न सकिनँ ।

Friday, June 14, 2013

आजभोलि

मलाई मन छैन रेडियो सुन्न आजभोलि
विरहका धुन मात्र सुनाउँछ रेडियो
मलाई मन छैन टेलिभिजन हेर्न आजभोलि
निराशाका गीत मात्र देखाउँछ टेलिभिजन
मलाई मन छैन अखबार पढ्न आजभोलि
दुर्घटनाका खबर मात्र छाप्छ अखबार
मलाई मन छैन बोल्न तिमीसित आजभोलि
केवल हारका मात्र कुरा गर्छौ तिमी ।

Monday, May 28, 2012

हिजोजस्तै आज पनि

हिजोजस्तै आज पनि

सखारै बासे भाले
लुके जुन– ताराहरू

उदायो न्यानो घाम पूर्व क्षितिजमा


एक्कासी सल्किएको आगोले
खरानी बनाए तापनि खोर
बास्न बिर्सेन भाले
ब्यूँझाउन जगत्
दिउँसै मडारिएर बादलले
छोपिए तापनि आकाशभित्र
उदाउन छाडेन सूर्य
बोलाउन बिहान



हिजोजस्तै आज पनि

चिर्बिराए चरी रूखका टोड्कामा
मुस्काए फूलहरू बगैँचामा


बेस्सरी चलेको हूरीले
भत्काए पनि गूँड
चिर्बिराउन भुलेन चरी
गाउन जीवन–गीत
खसेर पहाड पहिरोले
पुरिए पनि बगैँचा
मुस्काउन छाडेन फूल
जगाउन विश्वास

हिजोजस्तै आज पनि
सखारै बासे भाले
लुके जुन– ताराहरू

उदायो न्यानो घाम पूर्व क्षितिजमा ।

Thursday, April 12, 2012

मन लागेन

कलह बढ्दै गर्दा घरभित्र
शत्रु बन्दै जाँदा आफ्नै मित्र
टुटे टुटुन् सम्बन्धहरु
फेरि अरुसँग मितेरी लाउनै मन लागेन


जति छायो उति नै चुहिन्थ्यो छानो
चैते हूरीले त्यो पनि उडायो
किन हो खुल्ला आकाश हेर्नमै रमायो मन
घरको छानो छाउनै मन लागेन

एकातिर टाल्दा अर्कोतिर उध्रियो
कति टाल्नु जडाउरी कपडा
नांगै बस्न तयार भएँ
नयाँ लुगा सिलाउनै मन लागेन


पहिरोले थिच्न आउँदा आफैँलाई
खुर्मुरिएँ पहाडबाट
जीवनको माया नलागेर हो वा
मृत्युको डर नभएर हो
तिमीले दिएको हात समाउनै मन लागेन



देखेर तिम्रो उदास अनुहार,
मलाई रमाउनै मन लागेन
तिमीले बोलायौ
तर आउनै मन लागेन
Happy New Year भन्यौ
जवाफ फर्काउनै मन लागेन
यसपालि नयाँ वर्षको गीत
गाउनै मन लागेन

Saturday, March 17, 2012

हिँड्न थाल्दा



हिँड्न थाल्दा,
म पनि
लडेथेँ बाटाहरूमा
ठोक्किएथेँ ढुङ्गाहरूमा
चिप्लिएथेँ उकालीहरूमा
तर रोकिनँ हिँड्न
र त
लड्दाखेरि उठ्न सिकेँ
पन्छाएर ढुङ्गा अघि बढ्न सिकेँ
बनाएर गोरेटो पहाड चढ्न सिकेँ ।

हिँड्न थाल्दा,
म पनि
अल्मलिएथेँ दोबाटाहरूमा
अताल्लिएथेँ अप्ठ्याराहरूमा
डराएथेँ अँध्यारोहरूमा
तर छोडिनँ अघि बढ्न
र त
दोबाटाहरूमा बाटो चुन्न सिकेँ
अप्ठ्यारा आउने बाटाहरू थुन्न सिकेँ
अँध्याराहरूमा निडर हुन सिकेँ ।