Pages

Wednesday, October 14, 2015

खराब कुरो
















आमाबुबाले भने, ‘असल छोरा बन्’
शिक्षकले भने, ‘असल विद्यार्थी बन्’
दाइदिदीले भने, ‘असल भाइ बन्’
साथीभाइले भने, ‘असल मित्र बन्’
समाजले भन्याे, ‘असल मान्छे बन्’
अलिकति ढाँट छल नगरी हाँस्नै नसकिने रहेछ
अलिकति बेइमानी नगरी बाँँच्नै नसकिने रहेछ
बुझ्दैछु,
यो समाजमा ‘असल’ बन्नु सबैभन्दा खराब कुरो रहेछ ।

Wednesday, February 5, 2014

बन्न सकिनँ





भोक लागेको बेला
पिउनेहरूको बीचमा बसेर
पिउँदिन भनेर तर्किन सकिनँ

एक बोतल चढाएँ ।

जाँदै थिएँ कलेज
उनीहरूले अन्तै जाऊँ भने
भो म जान्नँ भनेर फर्किन सकिनँ

उनीहरूसँगै पाइला बढाएँ ।

तिमी बिरामी छ्यौ, याद छ आमा
आज पनि उनीहरूले बोलाए र गएँ।
भान्सा कुरी बसेकी छ्यौ, थाहा छ प्यारी
आउँछु भन्दाभन्दै
घरमा आज पनि ढिलो भएँ ।


उनीहरूले छोडिदे घरको टेन्सन भने
मैले हुन्न भन्न सकिनँ ।
कैले ख्वाए उनीहरूले, कैले मैले ख्वाएँ
स्कूल भर्ना गर्दिनु छ भाइलाई
पैसा दिन्न भन्न सकिनँ ।

उनीहरूले जिस्काएको केटी मेरै आफन्त थियो
मुन्टो बटारेँ आफ्नै
तर
उनीहरूलाई रोक्न सकिनँ ।
झोँक नचलेको कहाँ हो र मलाई मात्र
तर
रिस उनीहरूमाथि पोख्न सकिनँ ।



उनीहरूले भनेको ठाउँमा पैसा फालेँ
उनीहरूले जे भने, त्यही काम थालेँ ।

उनीहरू आफ्नै साथी हुन् मेरा
साथीहरूभन्दा फरक बन्न सकिनँ ।
न आमाले सोचेजस्तो बनेँ
न बाबाले खोजेजस्तो बनेँ
तिमीले ठानेजस्तो म बन्न सकिनँ
आफैँले भनेजस्तो म बन्न सकिनँ ।

Friday, June 14, 2013

आजभोलि

मलाई मन छैन रेडियो सुन्न आजभोलि
विरहका धुन मात्र सुनाउँछ रेडियो
मलाई मन छैन टेलिभिजन हेर्न आजभोलि
निराशाका गीत मात्र देखाउँछ टेलिभिजन
मलाई मन छैन अखबार पढ्न आजभोलि
दुर्घटनाका खबर मात्र छाप्छ अखबार
मलाई मन छैन बोल्न तिमीसित आजभोलि
केवल हारका मात्र कुरा गर्छौ तिमी ।

Monday, May 28, 2012

हिजोजस्तै आज पनि

हिजोजस्तै आज पनि

सखारै बासे भाले
लुके जुन– ताराहरू

उदायो न्यानो घाम पूर्व क्षितिजमा


एक्कासी सल्किएको आगोले
खरानी बनाए तापनि खोर
बास्न बिर्सेन भाले
ब्यूँझाउन जगत्
दिउँसै मडारिएर बादलले
छोपिए तापनि आकाशभित्र
उदाउन छाडेन सूर्य
बोलाउन बिहान



हिजोजस्तै आज पनि

चिर्बिराए चरी रूखका टोड्कामा
मुस्काए फूलहरू बगैँचामा


बेस्सरी चलेको हूरीले
भत्काए पनि गूँड
चिर्बिराउन भुलेन चरी
गाउन जीवन–गीत
खसेर पहाड पहिरोले
पुरिए पनि बगैँचा
मुस्काउन छाडेन फूल
जगाउन विश्वास

हिजोजस्तै आज पनि
सखारै बासे भाले
लुके जुन– ताराहरू

उदायो न्यानो घाम पूर्व क्षितिजमा ।

Thursday, April 12, 2012

मन लागेन

कलह बढ्दै गर्दा घरभित्र
शत्रु बन्दै जाँदा आफ्नै मित्र
टुटे टुटुन् सम्बन्धहरु
फेरि अरुसँग मितेरी लाउनै मन लागेन


जति छायो उति नै चुहिन्थ्यो छानो
चैते हूरीले त्यो पनि उडायो
किन हो खुल्ला आकाश हेर्नमै रमायो मन
घरको छानो छाउनै मन लागेन

एकातिर टाल्दा अर्कोतिर उध्रियो
कति टाल्नु जडाउरी कपडा
नांगै बस्न तयार भएँ
नयाँ लुगा सिलाउनै मन लागेन


पहिरोले थिच्न आउँदा आफैँलाई
खुर्मुरिएँ पहाडबाट
जीवनको माया नलागेर हो वा
मृत्युको डर नभएर हो
तिमीले दिएको हात समाउनै मन लागेन



देखेर तिम्रो उदास अनुहार,
मलाई रमाउनै मन लागेन
तिमीले बोलायौ
तर आउनै मन लागेन
Happy New Year भन्यौ
जवाफ फर्काउनै मन लागेन
यसपालि नयाँ वर्षको गीत
गाउनै मन लागेन

Saturday, March 17, 2012

हिँड्न थाल्दा



हिँड्न थाल्दा,
म पनि
लडेथेँ बाटाहरूमा
ठोक्किएथेँ ढुङ्गाहरूमा
चिप्लिएथेँ उकालीहरूमा
तर रोकिनँ हिँड्न
र त
लड्दाखेरि उठ्न सिकेँ
पन्छाएर ढुङ्गा अघि बढ्न सिकेँ
बनाएर गोरेटो पहाड चढ्न सिकेँ ।

हिँड्न थाल्दा,
म पनि
अल्मलिएथेँ दोबाटाहरूमा
अताल्लिएथेँ अप्ठ्याराहरूमा
डराएथेँ अँध्यारोहरूमा
तर छोडिनँ अघि बढ्न
र त
दोबाटाहरूमा बाटो चुन्न सिकेँ
अप्ठ्यारा आउने बाटाहरू थुन्न सिकेँ
अँध्याराहरूमा निडर हुन सिकेँ ।

Saturday, November 26, 2011

आमाको विश्वास

फिँजाएर ओठ, देखाएर चम्किला सेता दाँत
हिमालसँगै मुस्काउन छोडेकी छैन अझै
कैले सुसाउँदै, कैले उर्लँदै
नदीसँगै कलकल बग्न छोडेकी छैन अझै
तैँले सोचेजस्तो नराम्री त छँदैछैन म
तैँले सम्झेजस्तो कमजोर भैसकेकी छैन अझै ।


[photo:theodora.com]

तँलाई टाँसेको छाति तेरै मायामा तड्पिन्छ घरिघरि
तँलाई खेलाएको काख तैँलाई खोज्दै भौतारिन्छ वरिपरि
भुलेर न्यानो माया तँ अर्कै संसारमा भए पनि
छोडेर आमाको काख तँ अन्तै पाहुना हुन गए पनि
मेरो मनले तेरै बारेमा सोच्न छोडेको छैन अझै
सोध्नै बिर्सिस् रे तैँले सञ्चो बिसञ्चो नि आजभोलि
सपनीमा मैले तैँलाई खोज्न छोडेकी छैन अझै ।


[photo:nepali-pictures.com]

तैँले छोड्दा थोरै विचलित भएकै हूँ
तर ‘आमा बौलाई’ भन्ने हल्ला नचलाएस्
बाँचिरा’कैछु स्वाभिमानी भएर
‘आमा मरिसकी’ भन्ने हावा नफैलाएस्
छाए पनि आँखामा थोरै अँध्यारो
घामसँगै अझै उज्यालिएकै छु
बोकेर शीरमा सगरमाथा
राखेर छातिमा लुम्बिनी
म गर्वका साथ उभिन छोडेकी छैन अझै
कोइलीको कुहुकुहुसँगै
सुनाउँदै छहराको गीत
बजाउँदै ऐँसेलुका पात
पहरामा गुराँस फुलाउन छोडेकी छैन अझै ।

थाहा छ,
सम्झेर मेरो न्यानो काख
सम्झेर मेरो ममतामयी अँगालो
एकदिन
‘आमा’ भन्दै मेरै काखमा लुट्पुटिन आउनेछस्
बगाउँदै अश्रुधारा
मेरै छातिमा मुन्टो लुकाउनेछस्
तँमाथिको मेरो भरोसा
मरिसकेको छैन अझै
विश्वास छ,
त्यो दिन आउनेछ छिट्टै
विश्वास गुमाएकी छैन अझै
मैले विश्वास गुमाएकी छैन अझै ।


[photo:greentatatrust.com]

Tuesday, October 25, 2011

शुभकामना


[तस्वीरः myaawaz.com]

दशैँमा समेत दशैँ खर्च नपाएको झोँकमा गर्दै आएको काम छोडेर नरमानले नयाँ काममा हात हाल्यो । काम त के नयाँ भन्नु, उही मजदुरी न हो, साहूको पसलमा । तर ठाउँ नयाँ, साहू नयाँ, साथीहरू नयाँ, परिवेश नयाँ र शायद ज्याला नयाँ ।
दशैँ जस्तो भए पनि तिहार राम्रै बित्ने भयो भन्ने सोचेर नरमान दंग पर्‍यो र तिहारको किनमेलको योजना बुन्न थाल्यो ।
′बुबा मलाई एक जोर नयाँ जुत्ता ′ दशैँदेखि भन्दै आएको उही कुरो दोहोर्‍याई छोरीले ।
छोरो बोल्यो, ′मलाई जसरी भए पनि मोबाइल है बुबा ′
स्वास्नी बोलिनँ । तर उसको ठाउँ ठाउँमा टालेको धोतीले सबै बोलिरहेको थियो । नयाँ आश लिएर नरमान आज काममा हिँड्यो । दिनभरी पसलमा काम गरिसकेपछि ऊ साहूको अगाडि पुग्यो र बिन्ती बिसायो, ′साहूजी, तिहार मुखैमा आइसक्यो ... ′
उसले वाक्य टुंग्याउनै परेन । ′ए, भुसुक्कै बिर्सेछु, एकछिन पख है ′ यसो भन्दै साहू भित्र कोठमा गयो र एकछिन पछि एउटा खाम ल्याएर नरमानको हातमा थमाइदियो । दंग पर्दै नरमानले खाम खोल्यो । खामभित्र एउटा रंगिन शुभकामना कार्ड थियो ।