चिन्टुको एक दिन : लकडाउन साहित्य -२

चिन्टु बिहान समयमै ब्युँझियो तर उसलाई उठ्ने जाँगर चलेन ।

"उफ् कसरी दिन बिताउने होला ?" सम्झँदा मात्र पनि उसलाई दिक्क लाग्यो ।

दुई चार दिन भयो, चिन्टुलाई दिक्क लाग्न थालेको । स्कूल बिदा भएको धेरै भयो । घुम्न जाने ठाउँ सबै बन्द छन् । घर अगाडि खेल्ने चौर सुनसान छ । 

"दिनभरी के गरेर बस्ने होला ?" फेरि चिन्टुले सोच्यो ।

टिभी कत्ति हेर्नु ? घरको झ्यालबाट सुनसान सडक कति नियाल्नु ? घरमा भएको एउटा पुन्टे बल कति उफार्नु ?

"साथीहरु के गर्दै होलान् ?" चिन्टुलाई जान्न मन लाग्यो ।

चिन्टु जुरुक्क ओछ्यानबाट उठ्यो ।

उसले महेशलाई सम्झ्यो र फोन गर्‍यो, "ओइ महेश, उठिसकेको हो ?"

महेशले भन्यो, "अँ, म त अघि नै उठेको"

"अनि अहिले के गरिरा'को त ?" चिन्टुले सोध्यो ।

"म त मम्मीलाई भान्सामा सघाइरा'को" महेशको कुरा सुनेपछि चिन्टु भान्सामा गयो । मम्मी तरकारी केलाइ राख्‍नुभएको थियो । चिन्टुले पनि तरकारी केलाइदियो । मम्मी छक्क पर्दै चिन्टुलाई हेरिरहनुभयो ।

खाना खाइसकेपछि चिन्टुलाई फेरि बोर लाग्यो, "अब दिन कसरी बिताउने होला ?"

"रमेश के गर्दै होला" यो सोचेर उसले रमेशलाई फोन गर्‍यो, "रमेश के छ, के गरिरा'को ?"

"म त कोठा सफा गरिरा'को" रमेशले भनेपछि चिन्टुले आफ्नो कोठा हेर्‍यो ।

"छ्या, कोठा त सारै फोहोर पो भएछ त" आफ्नो कोठा चिन्टु आफैँलाई फोहोर लाग्यो । चिन्टुले खाटमा भएको लुगा किलामा झुन्ड्यायो । मम्मीले हिजो धोइदिनुभएको लुगा पट्याएर दराजमा राख्यो । ओछ्यान मिलायो । किताब, कापी, कलम सबै मिलाएर राख्यो । कुचो ल्याएर कोठा बढार्‍यो । कोठा सफा भएपछि चिन्टु भर्खरै मिलाएको ओछ्यानमा एक छिन पल्ट्यो । उसलाई आनन्द लाग्यो ।

एकछिन आराम गरेपछि चिन्टुलाई फेरि दिक्क लाग्यो, "भर्खर दिउँसो हुँदैछ । अझै पूरा दिन कसरी बिताउने होला ?"

चिन्टुले वर्षालाई फोन गर्‍यो, "वर्षा, तिमी के गरेर दिन बिताउँदैछौ ?"

"अँ, म त लुगा धोइरा'को" वर्षाले भनी ।

चिन्टुले आफ्नो लुगा हेर्‍यो । अस्ति भर्खर लगाएको सर्ट फोहोर भइसकेछ ।

चिन्टुले बाल्टिन निकाल्यो । लाइरा'को सर्ट फुकाल्यो र बाल्टिनमा राख्यो । चिन्टुले लुगा धुने साबुन खोज्यो । मम्मी चुपचाप हेरिरहनुभएको थियो । चिन्टुले धेरै बेरसम्म पनि साबुन नभेटेपछि मम्मीले साबुन ल्याएर चिन्टुको अगाडि राखिदिनुभयो र आफ्नै काममा लाग्नुभयो । चिन्टुले सर्टमा साबुन लायो, मिच्यो र पखाल्यो । लुगा सुकाउने बेलामा उसको आँखा गमलामा पर्‍यो । गमलाको फूल ओइलाउन लागिसकेको थियो । उसले गमलामा पानी हाल्यो । यतिन्जेलसम्म साँझ परिसकेको थियो । चिन्टु फेरि भान्सामा गयो । मम्मीलाई खाना बनाउन सघायो । खाना पाकिसकेपछि मम्मी, बाबासँग बसेर खाना खायो ।

चिन्टु एकछिन टिभी हेर्न बस्यो । आज दिनभरी टिभी नहेरेकोले होला उसलाई रमाइलो लाग्यो । एकैछिनमा सुत्ने बेला भयो ।

"अहो, आज त कति सजिलै दिन बितेछ" ओछ्यानमा पल्टँदै चिन्टुले सोच्यो । बिदामा बिताएको दिनमध्ये चिन्टुलाई आजको दिन सबैभन्दा रमाइलो लाग्यो । 

गुरुजीको लट्ठी

अनिल पाँच कक्षामा पढ्थ्यो । कक्षामा ऊ मेहनती भएकोले सबै गुरु-गुरुआमा उसलाई माया गर्नुहुन्थ्यो । अनिललाई सबै गुरु-गुरुआमा राम्रै लाग्थे तर हिसाब पढाउने गुरुलाई चाहिँ ऊ त्यति मन पराउँदैनथ्यो । उहाँ पाठ नबुझाउने विद्यार्थीलाई सधैँ बेन्चमाथि उभ्याउनुहुन्थ्यो र पिट्नुहुन्थ्यो । हुन त अनिलले कहिल्यै गुरुको कुटाइ खानु परको थिएन तर आफ्नो साथीले कुटाइ खाएको हेर्नुपर्दा कसलाई पो राम्रो लाग्छ र ?
एक दिन अनिल विद्यालयबाट फर्केर हिसाबको पाठ गर्न बसेको मात्र थियो, बाहिर उसलाई बोलाउँदै गरको उसले सुन्यो । उसले झ्यालबाट हे-यो, आफ्नै साथी कमल रहेछ ।
‘ए अनिल पाँच बजिसक्यो । जाने होइन ?’ हातको भकुन्डो देखाउँदै उसले सोध्यो ।
‘आज नजाऊँ क्यारे, पाठ सिध्याउनु छ’ अनिलले हिसाबको पाठ सम्झिँदै भन्यो ।
‘एकैछिन त हो नि । सबै साथीहरु तिमीलाई नै पर्खिरा’छन् ।’
‘आः एकैछिन त हो । बरु चाँडै फर्किन्छु ।’ यति कुरा मनमा गुन्दै ऊ गयो । खेल खेलिरहँदा समय बितेको उसलाई पत्तै भएन । खेलिसकेपछि उसले फेरि पाठ सम्झ्यो र छिट्छिटो घर फर्क्यो ।
अनिल घर पुग्नेबित्तिकै बत्ती निभ्यो ।
‘ला, अब पाठ कसरी गर्ने ?’ अनिललाई आपत् प-यो । खेल्दाखेल्दा थकित भएको अनिल भोलि त बिहानै पाठ सिध्याउनु छ भन्ने सोचेर खाना खानासाथ सुत्यो ।
भोलिपल्ट बिहान अनिल ब्यूँझिँदा ढिलो भइसकेको थियो । हत्तपत्त हातमुख धोएर ऊ हिसाब गर्न बस्यो । समय धेरै बाँकी थिएन । ऊ हतारिएको थियो र हिसाब भने एउटै मिलिराखेको थिएन । हिसाब मिलाउन खोज्दाखोज्दै विद्यालय जाने समय पनि भइहाल्यो । खाना खाइसकेपछि बोझिलो मन लिएर ऊ विद्यालयतिर हिँड्यो । बाटोभरि उसले पाठ सम्झिरह्यो । अनि हिसाबको गुरुलाई सम्झ्यो । गुरुका लट्ठीले पिट्दा साथीहरुका सुन्निएका हातहरु पनि सम्झ्यो । उसका आँखा बिस्तारै रसाएर आए ।
विद्यालय के पुग्यो घन्टी लागिहाल्यो र लगत्तै गुरु पनि कक्षाभित्र पस्नुभयो ।
‘क-कसले पाठ गरेको छ ल कापी पल्टाऊ त’ हातमा लट्ठी खेलाउँदै गुरुले पहिलो बेन्चदेखि प्रत्येकको कापी हेर्न थाल्नुभयो र पाठ नगर्नेलाई सधैँझैँ बेन्चमाथि उभिन लगाउनुभयो ।
अनिल भित्रभित्रै आँत्तियो । ऊ आफ्नो खाली कापी बेन्चमा पल्टाएर निहुरिरह्यो । उसलाई लाग्यो गुरु उसको बेन्चतिर तुरुन्तै आइपुग्नु हुनेछ । अनि खाली कापी देखेर उसलाई बेन्चमाथि उभिन लगाउनुहुनेछ र ‘हात थाप्’ भन्दै लट्ठी उठाउनु हुनेछ । नभन्दै गुरु उसको बेन्चमा आइपुग्नुभयो । अनिलको मुटुको ढुक्ढुकी झन् बढ्न थाल्यो । उसले बेस्सरी आँखा चिम्ल्यो र आफ्नो मनलाई दरो बनायो । तर गुरुको आवाज सुनिएन । उसले बिस्तारै आँखा उघारेर हे-यो, गुरु त पछिल्लो बेन्चमा पुगिसक्नु भएछ । आफ्नै बेन्चको अर्को साथी भने बेन्चमाथि उभिरहेको थियो । सधैँ पाठ गर्ने भएकोले होला गुरुले उसको कापी नै हेर्नुभएनछ । जेहोस् उसलाई आफू जोगिएँ भन्ने लाग्यो । उसले यस्सो टाउको उठाएर हे-यो, रुन्चे अनुहार लाएर उसको साथी बेन्चमाथि उभिरहेको थियो । यो देख्दा अनिललाई साह्रै नरमाइलो लाग्यो । पाठ तयार गर्न नसकेका सबै साथीहरु बेन्चमाथि उभिरहेको बेला पाठ गर्न नसकेको ऊ आफू त्यसरी बेन्चमा बसिरहन उसलाई साह्रै अप्ठ्यारो लाग्यो । गुरुले उभिरहेका विद्यार्थीहरुलाई पिट्न भनी लट्ठी उठाउनुभएको मात्र थियो अनिल आफैँ जुरुक्क बेन्चमाथि उभियो र भन्यो ‘गुरुजी मैले पनि आज पाठ गरेको छैन ।’
त्यसपछि गुरुले अनिलको कापी हेर्नुभयो । नभन्दै कापी त साँच्चै खाली थियो तर गुरुले भन्नुभयो ‘भैगो, आजलाई माफ भयो । भोलिदेखि त्यसो नगर्नू बस ।’
अनिल भने बस्न सकेन । गुरुले दिएको माया उसलाई बोकी नसक्नु भारीजस्तो लाग्यो । ऊ कसरी आफ्ना साथीहरुभन्दा बेग्लै हुनसक्छ ? बस्नुको साटो आखिर उसले गुरुसँग भन्यो ‘गुरुजी नियम त सबैलाई एउटै हुनुपर्ने होइन र ? एउटै कक्षामा एकातिर मायाको नियम अर्कोतिर सजायको नियम यो कसरी हुन्छ र ? तर गुरुले सबैलाई मायाको नियम लागू गर्नुभए हामी कति खुसी हुने थियौँ’ भन्दाभन्दै अनिलका आँखा आँसुले भरिएर आए । उभिएका सबै साथी र अरु साथीहरुले अनिलतिर हेरे । गुरुले भने बोल्न सक्नुभएन । त्यहीबेला विद्यार्थीलाई पिट्न भनी गुरुले हातमा लिनुभएको लट्ठी खुत्रुक्क भूइँमा खस्यो ।
२०५९/५/१९