कुन रङको खेलौं होली ?

विश्व विद्यालयको डिग्री थन्क्याएर युवा

कुरिहेछन् खाडी जाने विमान

देश बनाउने कसम खाएकाहरू 

सत्तमा पुगेपछि बेचिरहेछन् इमान

कालो छ अँध्यारो छ भविष्य देशको

छैन सफा र उज्यालो

किन रङ्गिन छैनन् रङहरू आफैं

देखिन्छ केवल  कालो

ऐठन हुन्छ छटपटी हुन्छ 

लाग्छ कता भागूँ ? कता लागूँ  ?

जता हेर्‍यो कालै मात्र देख्छु 

कसरी मनाउनु रङको पर्व फागू ?

                  ३० फागुन, २०८१

गल्ती गरेँ

हार्दिक श्रद्धाञ्जली

सपना देख्नै हुन्थेन, देखेँ 

गल्ती गरेँ

जन्मिनै नहुने थियो, जन्मेँ र 

यो देशमा पाइला टेकेँ 

गल्ती गरेँ

पटक पटक असफलता हात लाग्दा समेत

सफल हुन्छु कि भन्नेँ आश गरिरहेँ

बाँच्नलाई बेइमानी गर्नुपर्दो रहेछ

म इमान र स्वाभिमान लाई बोकेर लागी परिरहेँ

मान्छेहरु धोकेबाज हुँदा रहेछन् 

सबलाई विश्वास गरेँ र गल्ती गरेँ

दुःख पछि सुख हुन्छ पक्कै भन्ने

ठूलो भ्रममा परेँ र गल्ती गरेँ

मेरी प्यारी

तिमीलाई सुख दिउँला भन्ने बाचा पूरा गर्न सकिनँ 

छोरी

जिन्दगीमा हार्नु हुन्न भन्ने सिकाउँदा सिकाउँदै 

आफ्नै समस्यासँग मैले लड्न सकिनँ

देश लुटेराहरुको रहेछ

लुट्न ठग्न र चोर्न सकिनँ

गल्ती गरेँ

भाग्य आफैंले लेख्नुपर्छ भन्थेँ

आफ्नै भाग्य कोर्न सकिनँ

गल्ती गरेँ

प्यारी 

छोरीहरुलाई सिकाउनु 

यो देश हाम्रो लागि होइन

हाम्रो लागि कुनै राज्य छैन

सकिन्छ विदेश जानु र देशमा पाइला नटेक्नु

सकिन्नँ भने पनि देशमा केही होला र पाउला भन्ने सपना देख्दै नदेख्नु

मेरा हर सपनाको मृत्युको मुकदर्शक बनेर बस्न नसकेपछि

सपनाका हत्याराहरुको हत्या गर्नुपर्थ्यो सकिनँ गल्ती गरेँ

बीच सडकमा जल्दै गर्दा शरीर आगोले

सोचेँ आगो संसद भवनमा लगाउनुपर्थ्यो सकिनँ गल्ती गरेँ

नीरज स्वप्नदर्शी 

माघ ११ गते २०७९

म आउँछु

मलाई बोलाउनू मात्र

म आउनेछु

तिम्रो भ्याउने समयमा

म आउनेछु

तिमीले बोलाएकै दिनमा

तर

बिना खबर कहिल्यै आउने छैन

बिना जानकारी तिमीलाई भेट्ने छैन

किनकी

म आउनु अघि

छुटाउनु टेलिभिजनका तारहरु

खुस्काउनु राउटरका केबलहरु

तिमी मेरा लागि जस्तै तिम्रा लागि पनि म खास हूँ भने

म आउनेछु तिमीलाई भेट्न मेरा शर्तहरु मन्जुर छन् भने

बरु मिल्यो भने समय

घुमाउनु तिम्रो घरको पुस्तकालय यदि छ भने

चखाउनु स्वाद थरि थरि पुस्तकका सम्भव भयो भने

मलाई टेलिभिजनमा बर्बाद गर्नु छैन तिमीलाई भेटेको पल

मलाई इन्टरनेटमा नाश गर्नु छैन तिमीसँगको साथ

शर्तहरु स्वीकार गर्छौं भने आउनेछु

खबर गरेर मात्र आउनेछु 

समय र मिति तोकेर आउनेछु ।

चैत्र ३० २०७८

 

मीठो भ्रम

तीन दिनको भोको पेट लिएर

एकोहोरो रोइरहेको बच्चालाई

पिएर आफ्नै नूनिला आँसु

भनिदिई आमाले कि

नरो, ल्याउनेछु एक बट्टा पापा

तुरुन्तै रुन छोडेर, पुछेर आँखाका आँसु

रमाउँदै बोल्यो बच्चा ‘पापा’ ‘पापा’ ।

 

निकै नहुने रोग लागेर

जीउ ज्यान सुक्दै गर्दा

अस्पतालले मृत्युको मिति तोकिसकेको केही दिन पछि

हड्डी र छालाको शरीर एम्बुलेन्समा राखेर

डाक्टरसँगको अन्तिम appointment मा  गएको बिरामी

के सोचेर हो, डाक्टरले दियो

रोग निको भइसकेको झुटो रिपोर्ट र

चम्किला भए राम्ररी खुल्न समेत छोडेका एक जोडी आँखा ।

 

लोग्ने विदेशमा मरेको कम्पनीको चिठी पाएदेखि बेहोस श्रीमती

कसैले सुनाइदियो घर फर्किँदैछ भन्ने झुटो खबर र

जुरुक्क उठेर  कुर्न थाली बाटो ।

 

फेरिएला कि केही थान जिन्दगी भन्ने आशाले

बनेर भोट नेताको पछि दौडिँदा दौडिँदा

नफेरिपछि आफ्नै गाउँको मुहार

पूरै विश्राम लिएर राजनीतिबाट

खेतीपातीमा रमाइरहेको ऊ

आएर एक हूल मान्छे

भनिदियो फेरिनेछ उसका दिन

बदलिनेछ उसको भविष्य

अनि

फ्याँकेर कुटो कोदालो

कुद्‍न थाल्यो बोकेर पार्टीको झन्डा ।

चैत्र २८ २०७८

मम्मी दशैँ आ'को हो ? : लकडाउन साहित्य-१

मम्मी तपाईंको अफिस किन बन्द भा'को हो ?

बाबा किन काममा नजानु भा'को हो ?

मेरो स्कूल पनि छुट्टी भो, के भा'को ? दशैं आ'को हो ?

अफिसबाट आउँदा सधैं चकलेट ल्याइदिनुहुन्थ्यो,

आज तपाईंको गोजी किन रित्तो भा'को हो ?

हिजो बाबा किन रिसाउनुभा'को तपाईंसँग ?

किन मसँग झर्किनुभा'को हो ?

उहाँको आँखामा कसरी आँसु आ'को हो ?

आजभोलि घरमा भात नपकाइकन

हामी सडकमा किन खान गा'को हो ?

मम्मी के भा'को, दशैं आ'को हो ?

हामी हाम्रै घर जाने लागेको हैन र ?

पुलिस अंकलले किन रोक्नुभा'को हो ?

पहिला पहिला बसमा चढेर हाँसीखुसी जान्थ्यौं घर

यसपालि किन गाडी नपा'को हो ?

घरमा खसी काट्थ्यो होला नि,

हाम्ले किन मागेर खा'को हो ?

मम्मी के भा'को, दशैं आ'को हो ?

                       वैशाख १०, २०७६ । कीर्तिपुर

खराब कुरो

आमाबुबाले भने, ‘असल छोरा बन्’

शिक्षकले भने, ‘असल विद्यार्थी बन्’

दाइदिदीले भने, ‘असल भाइ बन्’

साथीभाइले भने, ‘असल मित्र बन्’

समाजले भन्याे, ‘असल मान्छे बन्’

अलिकति ढाँट छल नगरी हाँस्नै नसकिने रहेछ

अलिकति बेइमानी नगरी बाँँच्नै नसकिने रहेछ

बुझ्दैछु,

यो समाजमा ‘असल’ बन्नु सबैभन्दा खराब कुरो रहेछ ।

बन्न सकिनँ

भोक लागेको बेला
पिउनेहरूको बीचमा बसेर
पिउँदिन भनेर तर्किन सकिनँ
र
एक बोतल चढाएँ ।

जाँदै थिएँ कलेज
उनीहरूले अन्तै जाऊँ भने
भो म जान्नँ भनेर फर्किन सकिनँ
र
उनीहरूसँगै पाइला बढाएँ ।

तिमी बिरामी छ्यौ, याद छ आमा
आज पनि उनीहरूले बोलाए र गएँ।
भान्सा कुरी बसेकी छ्यौ, थाहा छ प्यारी
आउँछु भन्दाभन्दै
घरमा आज पनि ढिलो भएँ ।


उनीहरूले छोडिदे घरको टेन्सन भने
मैले हुन्न भन्न सकिनँ ।
कैले ख्वाए उनीहरूले, कैले मैले ख्वाएँ
स्कूल भर्ना गर्दिनु छ भाइलाई
पैसा दिन्न भन्न सकिनँ ।

उनीहरूले जिस्काएको केटी मेरै आफन्त थियो
मुन्टो बटारेँ आफ्नै
तर
उनीहरूलाई रोक्न सकिनँ ।
झोँक नचलेको कहाँ हो र मलाई मात्र
तर
रिस उनीहरूमाथि पोख्न सकिनँ ।

उनीहरूले भनेको ठाउँमा पैसा फालेँ
उनीहरूले जे भने, त्यही काम थालेँ ।

उनीहरू आफ्नै साथी हुन् मेरा
साथीहरूभन्दा फरक बन्न सकिनँ ।
न आमाले सोचेजस्तो बनेँ
न बाबाले खोजेजस्तो बनेँ
तिमीले ठानेजस्तो म बन्न सकिनँ
आफैँले भनेजस्तो म बन्न सकिनँ ।

आजभोलि

मलाई मन छैन रेडियो सुन्न आजभोलि
विरहका धुन मात्र सुनाउँछ रेडियो
मलाई मन छैन टेलिभिजन हेर्न आजभोलि
निराशाका गीत मात्र देखाउँछ टेलिभिजन
मलाई मन छैन अखबार पढ्न आजभोलि
दुर्घटनाका खबर मात्र छाप्छ अखबार
मलाई मन छैन बोल्न तिमीसित आजभोलि
केवल हारका मात्र कुरा गर्छौ तिमी ।

हिजोजस्तै आज पनि

हिजोजस्तै आज पनि

सखारै बासे भाले
लुके जुन– ताराहरू
र
उदायो न्यानो घाम पूर्व क्षितिजमा

एक्कासी सल्किएको आगोले
खरानी बनाए तापनि खोर
बास्न बिर्सेन भाले
ब्यूँझाउन जगत्
दिउँसै मडारिएर बादलले
छोपिए तापनि आकाशभित्र
उदाउन छाडेन सूर्य
बोलाउन बिहान

हिजोजस्तै आज पनि

चिर्बिराए चरी रूखका टोड्कामा
मुस्काए फूलहरू बगैँचामा


बेस्सरी चलेको हूरीले
भत्काए पनि गूँड
चिर्बिराउन भुलेन चरी
गाउन जीवन–गीत
खसेर पहाड पहिरोले
पुरिए पनि बगैँचा
मुस्काउन छाडेन फूल
जगाउन विश्वास

हिजोजस्तै आज पनि
सखारै बासे भाले
लुके जुन– ताराहरू
र
उदायो न्यानो घाम पूर्व क्षितिजमा ।