Pages

Saturday, July 24, 2010

सोच्दासोच्दै


ऊ ब्युँझियो
उठ्यो
आँखा मिच्यो
हाइ काढ्यो
र
सोच्न थाल्यो
अब के गर्ने ?
घोरिएर सोच्यो,
टोलाएर सोच्यो,
आँखा चिम्लिएर सोच्यो
कसरी सुरु गर्ने यो बिहान ?
सोच्दासोच्दै
नाडीको घडी हेर्‍यो
कटिसकेछ बिहान
सुरु भैसकेछ दिन

उसले फेरि सोच्यो
अब के गर्ने ?
उठेर सोच्यो,
बसेर सोच्यो,
पल्टिएर सोच्यो
कसरी उपयोग गर्ने यो दिन ?
सोच्दासोच्दै
भित्ताको घडीमा आँखा ठोक्किए
ढलिसकेछ दिन
भैसकेछ साँझ



उसले अझै सोच्यो
अब के गर्ने ?
एकोहोरो सोच्यो,
आरामले सोच्यो,
बेचैनीले सोच्यो
कसरी जोगाउने यो साँझ ?
सोच्दासोच्दै
झ्यालबाट चिहायो बाहिर
छाइसकेछ अँध्यारो
परिसकेछ रात

ऊ पल्टियो ओछ्यानमा र
फेरि सोच्न थाल्यो
अब के गर्ने ?
सोच्नै नपाई
आँखा लागे र
ऊ
भुसुक्क निदायो ।


(सोच्दासोच्दै ढिलो भएछ ब्लग अपडेट गर्न । सोच्दैछु, अब के गर्ने ?)

Saturday, May 29, 2010

दुर्घटना अझै टरेको छैन



कता लगेर ठोक्काउने हो ?
मनको डर मरेको छैन ।
भर्ना गर्नु छ नयाँ ड्राइभर
पुरानो ड्राइभर झरेको छैन ।
हाँकिरहेछ गाडी लाइसेन्सबिनाको ड्राइभरले
होसियार यात्रुहरू !
दुर्घटना अझै टरेको छैन ।

Monday, April 19, 2010

अँध्यारोविरुद्ध

रोक्दारोक्दै,
मिल्कायौ मैनबत्तीका बचेका टुक्राहरू फोहोरसँगै
छेक्दाछेक्दै,
खन्यायौ मट्टीतेलहरू नालीमा
लाग्दैमा घाम
कहाँ हट्छ र अँध्यारो सँधैका लागि ?
हुँदैमा बिहान
कहाँ भाग्छ र रात नफर्किने गरी ?
कुनै पनि समय
छोप्न सक्छ कुहिरोले धरती
जुनसुकै बखत
ढाक्न सक्छ बादलले आकाश
सम्झाउँदा सम्झाउँदै,
चुँडायौ बिजुलीका तारहरू घरबाट ।



हेर,
फेरि डुब्दैछ सूर्य
हुँदैछ कालो रात
भित्रिसक्यो अँध्यारो
तिम्रो घरमा
भन,
अब कसरी लड्छौ तिमी अँध्यारोसँग ?

Monday, March 8, 2010

के लेखूँ ?

च्यातिएको चोली टालटुल गरेर
नाङ्गा पाखुरा छाप्ने तरखरमा लाग्दा मेरी हजुरआमा
उनी
मिनिस्कर्टमा सजिएर
यौवन देखाउँदै डुल्दै थिइन् ।

भारी बोकेर काँधमा
देउरालीको उकाली चढ्दै गर्दा मेरी आमा
उनी
र्‍याम्पमा क्याटवाकमा हिँड्दै थिइन् ।



बच्चाको ओठमा
आफ्ना सुकेका स्तन चुसाइरहँदा मेरी दिदी
उनी
सौन्दर्य बिग्रने डरले
बच्चालाई बोतलको दूध
पिलाइरहेकी थिइन् ।

कलम समाउने हातले
हथौडा बोकेर
गिटी कुट्दै गर्दा मेरी बहिनी
उनी
Chat मा Romance का गफमा
मस्त थिइन् ।

विदेशिएको बेला म
घरमा लुटिँदा मेरी सँगिनी
उनी
ग्राहकसँग आफ्नो शरीरको
मोलमोलाइमा व्यस्त थिइन् ।

फरक–फरक दृश्यहरू
फरक–फरक नारीहरू,
कसलाई म नारी देखूँ ?
भन, कसको कथा रचूँ म ?
कुन नारीको कविता लेखूँ ?

सन्दर्भः ८ मार्च (अन्तर्राष्ट्रिय नारी दिवस)

Tuesday, February 23, 2010

थु ... थु ... थुइक्क !


उफ्, आज office जानु नपरे पनि हुन्थ्यो । फर्किँदाको गाह्रोले बिहान college पनि गइनँ । १/२ दिन पढाइ छुटे छुटोस् भन्ने लाग्यो । तर हिजो एक दिन office नजाँदा मोबाइलमा complain आइसक्यो । साथीहरूसँग ‘ job गर्छु ’ भनेर फूर्ति गर्नु मात्र त हो । साहूको काम न ठहरियो, कुन बेला निकालिन्छु, कल्लाई के थाहा ? तर म अझै केही दिन office जान सक्दिनँ । थुइक्क, यो कस्तो विवशता !
घरबाहिर निस्किने स्थिति नै छैन । साथीको note copy सार्न ल्याएकी, फिर्ता गर्न जानुपर्थ्यो। कसरी जानु ? देखिरा’छु झ्यालबाट, सडकका दायाँबायाँ लहरै, अनि चोकैमा हूल बाँधेर बसेका छन् केटाहरू हातमा लोला बोकेर । जब कुनै महिला त्यही बाटो भएर हिँड्छन्, केटाहरूको लोला बर्सिन्छ तिनमाथि । अनि सुरु हुन्छ भागदौड । थुइक्क, कस्तो विडम्बना !
भर्खर मात्र । भर्खर त हो, एउटी महिला त्यही चोकमा आइपुगिन् हिँड्दै । कताबाट एउटा लोला उनको ढाडैमा बज्रियो । सम्भावित अरु आक्रमणबाट बच्न उनले छिट्छिटो पाइला चालिन् । तर जब चारैतिरबाट लोला बर्सिन सुरु भयो, उनले नभागी सुख पाइनन् । त्यही बेला उनको चप्पल चुँडियो । उनी भूइँमा पछारिइन् । हातले थाम्ने कोसिस गर्दागर्दै उनको घूँडा नराम्ररी सडकमा जोतियो । उनले वरिपरि हेरिन् र तथानाम् गाली गरिन् -
‘तिमेर्लाई मुर्दार , तिमेरुका आमालाई लोला हान् । दिदी बहिनीलाई छ्याप पानी, किन छ्याप्छस् ए ... का छाउरा बाटोमा हिँड्नेलाई ....’
प्रतिक्रियामा हाँसो गुन्जियो तिनै लोला आक्रमणकारी केटाहरूको । बाँकी सब रमिते बने । उनी रुन मात्र सकिनन् । लडेको ठाउँबाट उठिन् र खुट्टा खोच्याउँदै आफ्नो बाटो लागिन् ।
‘ए हान् हान ...’ पछाडिबाट अझै आवाज आउँदै थियो । थुइक्क आवारा केटाहरू !


एकैछिनमा अर्की युवती टी–सर्ट र पाइन्टमा ठाँटिएर त्यही बाटो आइपुगिन् । केटाहरू हातमा लोला बोकेर तिनको पुट्ठालाई ताक्दै stand by भए । युवती निहुरिन् र सडकको ढुङ्गो टिपिन् । केटाहरू हच्किए र उनलाई नदेखेझैँ गरे । एक्कासी कुनै घरको छतबाट पानीको पोका झर्‍यो र कालो लेदो पानीले उनको स्नान गरिदियो । उनले रिसले आँखा देखिनन् क्यार, ढुङ्गा उचालिन् र माथितिर हुत्याइन् । कुन घरमा ढुङ्गा बज्रियो थाहा भएन, तर ‘झर्‍या‍म्म’ को आवाज टाढैसम्म प्रष्ट सुनियो । उनलाई सन्तोष लाग्यो शायद, गर्वको पाइला चालेर अघि बढिन् । वाह् ! उनको साहसको प्रशंसा गर्न मन लाग्यो । तर आफूमाथि घटेको हिजोको घटना सम्झिँदा आफैँमाथि दया लाग्यो । दिनभरि घरैमा भएकीले दिउँसोको घाममा नुहाएर साँझ तरकारी किन्न घरनजिकैको त्यही चोकको पसलमा पुगेँ । तरकारी किनेर फर्किँदै थिएँ, कसैले हानेको लोला मेरो हातैमा लाग्यो । हातमा समातेको झोला फुत्कियो र तरकारी भूइँमा छरिए । म चूपचाप तरकारी बटुल्न थालेँ । एउटा लोला मेरो टाउकैमा बज्रियो । टाउको फन्फनी घुम्यो । आँखा अगाडि अँध्यारो छायो । एकैछिन दुवै हातले टाउको समातेँ । अलि हल्का भएपछि कतै नहरी कुदेर घरभित्र छिरेँ । थुइक्क म लाछी, डरपोक !
मुटु अझै जोडले हल्लिरहेको थियो । स्वास छिट्छिटो चलिरहेको थियो । टाउको दुख्न छाडेको थिएन । यसो टाउको छामेँ । चोट त लागेको थिएन, तर टाउको छुनेबित्तिकै ह्वास्स दुर्गन्ध नाकैका ठोक्कियो । अनि फेरि कपडा खोलेर नुहाउन गएँ ।
यी सब घटना बाबजुद म कसरी जाऊँ office ? होली झन् झन् नजिकिँदै छ र सडकमा लोला आतंक बढ्दैछ । जागिर गए जाओस्, पढाइ बिग्रे बिग्रोस्, office, college कहीँ पनि जान्नँ । सडकमा लोला आतंक देखेर आफैँले संकटकाल घोषणा गरेँ र आफैँलाई नजरबन्द गरेँ घरभित्रै । यही बेला मनमा प्रश्न उब्जियोः कसले चलायो यो होली ? किन चलायो ? के यही हो त हाम्रो संस्कृति ? यही हो हाम्रो चाड ?
थु... थु... थुइक्क होली ।

Tuesday, January 26, 2010

छोपेर आफ्नै अनुहार

‘सञ्चै हुनुहुन्छ ?’ बाटोमा हिँड्दै गर्दा एक्कासी उनलाई देखेपछि औपचारिकता निभाउनकै लागि भए पनि मुसुक्क हाँसेर मैले सोधेँ ।
उनले मलाई देखिनन् र मैले बोलेको सुनिनन्, चूपचाप अघि बढिन् । म पनि आफ्नै बाटो लागेँ ।
उही समय, उही ठाउँ, उसैगरी भोलिपल्ट फेरि उनीसँग भेट भयो ।
‘कता हिँड्नुभयो ?’ अलि ठूलै स्वरमा सोधेँ । उनले आज पनि मलाई देखिनन् र मलाई सुनिनन् । आफैँलाई लाज लाग्यो । वरिपरि नियालेँ –‘कसैले हेरिरहेको पो छ कि ?’ अनि लुसुक्क लागेँ आफ्नो बाटो ।
नियमित भेट हुन थाल्यो, उनीसित । बोल्न छाडे पनि मुसुक्क हाँसेर मैले आफ्नो कर्तव्य निभाएँ । उनले हाँसोको जवाफ दिइनन् ।
‘उनी’ एक पात्र हुन् ।
‘उनी’ मेरी स्कूलकी classmate, अफिसकी साथी, अनि कुनै समय मैले पढाएकी विद्यार्थी ।
‘उनी’ स्कूलका राम्रा साथीमध्ये एक थिइन् । पढाइमा गारोसारोमा एकले अर्कालाई सघाउनु हाम्रो नियमितता थियो । आज हामी फरक फरक college मा पढ्छौँ । कतै बाटोमा भेट भइहाले ‘उनी’ मुन्टो फर्काउँछिन् ।


‘उनी’ अफिसमा राम्रै सहयोगी थिइन् । आज मैले आफ्नो कार्यक्षेत्र बदलेँ । कहिलेकाहीँ सामुन्ने पर्दा टाउको लुकाउँछिन् र बाटो लाग्छिन् ।
‘उनी’ अस्तिसम्म मैले पढाउँदा साह्रै आत्मीय थिइन् ।
‘सर, यो कसरी ? यो के हो ?’ नबुझेका कुरा फोन गरेरै पनि सोध्थिन् । class सिद्धिएको एक हप्ता बितेको छैन, आज मलाई देखिहालिन् भने बाटो काट्छिन् र अर्कै साइडबाट हिँड्छिन् ।
‘उनी’सँगको प्रत्येक भेट वा देखाइमा म प्रत्येक पल्ट मुसुक्क हाँस्छु र हाँसोको जवाफ नपाएपछि लज्जित हुँदै आफ्नो बाटो लाग्छु ।
स्कूल, कलेज वा अफिसमा सँगै हुँदा राम्रै व्यवहार गर्ने ‘उनी’हरू किन बाटोमा भेट्दा नदेखेझैँ गर्छन् ? मैले मुसुक्क हाँस्दा किन हाँसोको जवाफै नदिई मुन्टो बटार्छन् ?


मलाई बाटोमा भेट्दा ‘उनी’हरूलाई पर्ने अप्ठोरो देखेर म आफैँ अप्ठेरो महसूस गर्न थालेको छु । त्यसैले आजभोलि म मास्क लाएर हिँड्छु, छोपेर आफ्नै अनुहार । ता कि मलाई बाटोमा भेट्दा मलाई नचिन्न ‘उनी’हरूलाई सजिलो होस् र ‘उनी’हरूले मुन्टो फर्काउनु नपरोस् ।

Monday, December 21, 2009

हाम्रो सपना




तिमीले देखेको सपना
मैले देखेको सपना
फुल्नै नपाइकन झर्‍यो
फक्रिनै नपाइकन मर्‍यो
वैशाखमा साइतै जुरेन
कुर्दाकुदै समय
मंसिर पनि त्यसै तर्‍यो ।

उसले जन्मिनुपर्छ
चाहना तिम्रो पनि हो
इच्छा मेरो पनि हो ।
जन्मेर मात्र हुँदैन
जन्मिनुपर्छ
स्वस्थ्य, हृष्टपुष्ट र तन्दुरुस्त
किनकी,
उसको खुसीसँग तिम्रो खुसी जोडिएको छ
उसको हाँसोसँग मेरो हाँसो गाँसिएको छ
उसको जिन्दगीसँग हाम्रो जिन्दगी बाँचेको छ ।



त्यसैले,
बाधाहरू तोडेर आऊ
शंकाहरू छोडेर आऊ
म विश्वास बोकेर आउँछु
हातमा हात मिलाउँछु

तिमीले देखेको सपना
मैले देखेको सपना
फुल्न पाउनुपर्छ अब झर्नुहुन्न
फक्रिन पाउनुपर्छ अब मर्नुहुन्न
उसले जन्मिनु हतार भैसकेको छ
अब कुनै साइत कुर्नुहुन्न ।

Monday, November 30, 2009

बाध्यता




थुन्छु, अग्ल्याउँछु घरका ढोका र झ्यालहरू
टाल्छु, बन्द गर्छु भित्ताका भएभरका प्वालहरू
तैपनि मध्यरातमै ब्यूँझिन्छु र ख्वार् ख्वार् आवाज सुन्छु
यसरी नै दुःख दिन्छन् प्रत्येक रात मूसाहरूले
त्यसैले आजभोलि दिनमै समेत सुत्न बाध्य हुन्छु ।